Digitale aanzoeken

Ik heb er niet voor doorgeleerd, maar ik zou zo zeggen dat het met de economie wel goed zit. Hoe ik daar dan weer bij kom; ik heb sinds een kleine 3 weken mijn cv in de etalage van intermediair gezet. En wat schets mijn verbazing, mijn hele mailbox zit vol met mailtjes van mensen die wel eens willen babbelen. Trouwens goed voor het zelfvertrouwen, had ik eerder moeten doen ;-)

Al deze digitale aanzoeken hebben tot nu toe geleid tot 2 concrete blinddates en 1 tweede afspraakje (voordat ik zover was dat ik wist dat het een geleid moest zijn, en niet geleidt, had ik natturlijk alweer met een schuin oog naar mijn persoonlijke secretaris gekeken).

Het tweede tweede afspraakje zit in de pijplijn (als je begrijpt wat ik bedoel...)
Ik merk nu wel dat ik veel meer gebruik maak van mijn netwerk (zijn jullie ook zo blij met LinkedIn?). Even bellen met een aantal oud collega's, vrienden en kennissen en je zit weer eens de scherpe sollicitant te zijn.

Maar om weer even terug te komen bij de belangrijke zaken; morgen mag ik weer!!!
Een stukje toeren in de TVR. Dat wordt net zoals vroeger slecht slapen voor een spannend iets dat je de volgende dag moet gaan doen. De kleine cabrio gaat naar een Engelse-autos-expert voor de eerder al aangekondigde bekledingsvervanging.

Hoor ik net in het nieuws iemand roepen: 'History will judge them harshly'. Nu weet ik zeker dat mijn talenknobbel nog niet echt uit z'n winterslaap is, want ik snap 't nie!

And on that bombshell...

Van de ene verbazing in de andere

Het is inmiddels al weer een maand geleden dat ik mijn blog het web op heb geslingerd. Ik heb me in de tussentijd weer over van alles en nog wat verbaasd;
Bijvoorbeeld over het feit dat ik er, sinds het eerste stukje, een soort geknaag ergens achter in mijn hoofd bij heb dat ik weer eens iets op de blog moet schrijven. Vind ik dus een minder prettige bijkomstigheid van een blog. Er wordt immers al voldoende geknaagd aan mijn brein. Dat gecombineerd met flinke feesten vroeger en het werk van nu ben ik bang dat er voor mijn grijze celletjes geen rooskleurige toekomst inzit...

Verder verbaas ik me over mijn kids: De jongste (anderhalf) zegt inmiddels alles in twee- en driewoordenzinnetjes. Da's iets te vroeg, zo'n jaar te vroeg zeg maar. Met als gevolg dat ik de hele dag geleuter aan mijn hoofd hebt wat ik steeds netjes herhaal, maar dan in goed nederlands ;-). De oudste is werkelijk niet kapot te krijgen! Net zo'n Duracell konijn... Jammer is alleen dat hij mij bij alles betrekt en afentoe mij ook als een soort levend klimrek gebruikt. Voor even best leuk, maar ik ben ook geen 18 meer, zal ik maar zeggen.
Het resultaat van al dit kindergeweld is dat ik 's avonds als een ouwe vent op de bank hang.

Hangplek-technisch heb ik nog niks aangepast, dat moet dan maar later. Ik heb al geen tijd (met al dat op de bank hangen en bijkomen) om überhaupt een stukje gepost te krijgen.

Nu ik trouwens zo even naar buiten kijk begint het toch ernstig te kriebelen: het wordt mooier weer, het regent zowaar niet zovele meer... tijd om de TVR op te halen!! Ik moet zeggen dat ik van dit zonnige weer enorm veel zin krijg om eens een lekker stuk te gaan toeren in die kleine cabrio. Er staat dit seizoen nog wel een flinke opknapbeurt te wachten. De vorige eigenaar heeft een keer een wasstraat bezocht en daarbij de kap open laten staan ofzo; er zitten flinke waterschade vlekken in de bekleding. Die moet dus maar vervangen worden. kost wel een paar centen, maar dan is het helemaal een feest om erin te rijden.

Op naar het mooie weer!

Mijn eigen blog!

Heeft het leven nog zin als je geen blog hebt...

Het lijkt er niet op als je iedereen zo bezig ziet. De één praat nog meer dan de ander en volgens mij zitten er hier en daar ook wel echte verslavingen tussen. 'Ben even bloggen' zouden ook toe moeten voegen aan de statussen van MSN enzo, of hebben ze dat al gedaan?

Anyways, ik ben niet zo'n ster in het schrijven van zieleroerselen, maar een leuk stukje zo af en toe zou toch moeten kunnen, niet waar?
Dus vanaf vandaag mezelf ook maar zo'n schrijf-hangplek in elkaar gedraaid. Eens zien wat het gaat worden. Wel een beetje minimalistisch, hoef ik ook niet zo na te denken over of het stijl-technisch allemaal wel klopt ;-)

Verder geen garanties of beloften (ik ga bijvoorbeeld niet elke dag wat krabbelen, dat weet ik nu al). Scheelt weer in het rechtbreien en e-mails behandelen die vragen om meer. Can you believe the attitude of this guy, dus!

Ik zal vanzelf de verschillende onderdelen van de hangplek wel wat opkalefateren, zodat er wat meer over mij te lezen staat, eerst maar eens zien dat er mensen zijn die de weg weten te vinden. Hè, maar daarom neem je een blog van Google. Die lui die weten de spullen wel te liggen, zo op het internet zeg maar.

'T is mooi zo voor de eerste keer, niet eens een heel kort stukje.

Vond je het leuk: kom dan eens terug.
Zo niet: veel plezier met het zoeken in de rest!

Tot later,
Niels.